Onderscheid

Floris JespersEen paar weken geleden was ik op mijn eentje in Knokke voor de tentoonstelling Floris Jespers, Kongo-Knokke. Behalve van naam, kende ik hem niet echt. Ik wist dus ook amper wat te verwachten, hoewel mij gezegd was ‘het is de moeite – ge móet er naar toe!’ Omdat het ging over de Congolese periode van Jespers (grofweg het begin van de jaren 50 van de vorige eeuw), sprak het me wel aan. Ik dus daar heen.

En het was de moeite.

Tussen alle schilderijen en een paar beeldhouwwerken hingen ook een brief van Jespers aan Gazet Van Antwerpen. Eén passage daaruit intrigeerde me, en is erg blijven hangen. Ik weet niet goed waarom.

“… maar een rythme dat alleen door een schilder-dichter en musicus te ontdekken valt”

Schilder-dichter en Musicus. Waarom die twee samen, schilder-dichter? Schilderen met woorden en beschrijven met verf en penseel? Afbeelden in kwatrijnen en verwoorden op doek? Ik zie het niet meteen. Is het omdat Jespers zelf muzikant was – hij speelde in diverse variété orkesten in de jaren 20 – dat hij vindt dat dat onderscheid tussen muziek en verf veel groter is dan het verschil tussen verf en woorden?

Paul Valéry deelt schilders op in sprekers en zangers, en doet dat zonder een bepaald systeem of sluitende structuur. Het is intuïtief, een kwestie van aanvoelen. Analyseren, uit mekaar halen, afbreken en weer opbouwen. Of je door het werk laten meeslepen en impregneren. Ongetwijfeld is het voor iedereen ook anders, kijkt iedereen er anders naar. Da’s ook de bedoeling. Er is geen één waarheid, behalve uw eigen waarheid. Zeker niet in (schilder)kunst. Vooral niet.

Als ik het onderscheid van Valéry volg, is Jespers een zanger, zeker in die congolese periode. Een muzikant. Hij beeld ritmes uit, de kleuren en de omgeving dansen voor hem uit en overweldigen hem. In het begin van zijn Congo-periode is er nog iets academisch, hij wil weergeven wat hij ziet. Niet veel later verdwijnt dat, en hij laat zich meeslepen door de sfeer en wat het met hem doet. Mensen worden abstracter afgebeeld, in vlekken en beweging.

Blij dat ik er naar toe geweest ben, u hebt wat gemist. En het doet me beseffen dat Centraal-Afrika, de regio van de grote meren écht wel nog niet van die bucketlist van mij mag gehaald worden…

Advertenties

Weekend in Köln, en omstreken

Begin maart trokken Kris en ik een weekendje naar het noorden van de Eiffel. Bezoekjes aan Keulen, Monschau en de streek rond het Stolberg. Mijn duits is niet om over naar huis te schrijven, veel verder dan me wat verstaanbaar maken en de kaart lezen op restaurant kom ik niet en dat vind ik jammer. Soit.

Keulen deed me niet veel. De Dom is mooi en indrukwekkend maar ook veel te drukbezocht en lawaaiig. Hoe langer hoe meer wil ik plaatsen waar het druk is vermijden, merk ik. Als je de drukte even kan wegdenken, blijkt het toch, ondanks alles en niet voor iedereen, een plek van rust, bezinning en voor wie het van toepassing is, zingeving. En dan is het fijn vertoeven daar…

Kris

Kris

 

Het was druilerig, kil en nat, en dan lijkt alles vlak en levenloos. En misschien was ik ook wel  niet helemaal in de juiste stemming om volop te genieten van ‘elders te zijn’. Er gaat af en toe veel om in mijn koppeke. In alle geval, het was niet helemaal het beste moment om daar rond te gaan lopen.

Een paar impressies van de Hohenzollernbrücke waar geliefden en romantische zielen in hangslotjes hun naam kunnen laten graveren om ze daarna te laten verankeren aan de hekken. Voor eeuwig en altijd en tot het ding volhangt en met een grote tang leeggeknipt wordt. Of tot de roest zijn werk doet…

Keulen-05

Keulen-06

Zelf hebben we geen slotje gehangen, zoveel zin voor melige romantiek heb ik niet…