Bewust? Onbewust?

Ik ging het niet doen. Enfin, niet niét, maar toch zo weinig mogelijk. Vandaag voel ik dat ik niet veel anders kan. Een mening geven. Mijn gedàcht zeggen. Niet dat ik de mijne a priori oninteressant vind, of net interessanter. Ik lees er genoeg waarvan ik, nadat ik ze gelezen heb, denk: “Danku voor het delen hiervan, maar wat bén ik er mee? Wat voegt dit voor mij toe?” Vaak is het antwoord te situeren tussen ‘bitter weinig’ en ‘verdienstelijke poging om interessant te lijken, maar jammerlijk gefaald. Probeer volgende keer niet opnieuw’. Ik vermoed dat deze in dezelfde categorie terecht komt..

Vandaag voel ik mij aangesproken. Onbewust Kinderloos. Een heel katern in De Morgen over vrouwen die (nog) geen kinderen hebben, daar spijt van hebben of dat toch op zijn minst jammer vinden. Het leven is voor hen gelopen zoals het gelopen is, of dat doet het nog. Het is er nog niet van gekomen, op een of andere manier. Elk heeft een ander verhaal, maar dat is wel de rode draad.

Het is het verhaal van mijn lief. En dus ook het mijne, voor een stuk, omdat ze gekozen heeft voor mij. En dat nog steeds doet. Omdat ik een man met een verleden ben, met een rugzak zoals dat heet. Iedereen heeft een rugzakje, met zijn geschiedenis, trauma’s, frustraties en sporen van een leven. Soms van verschillende levens. In mijn rugzak zitten de levens van drie kinderen waar ik halftijds de zorg voor draag. Omdat ik hun papa ben. En sinds Kris bij me woont, we besloten van samen verder te gaan met ons leven, heeft ze om het nuchter te omschrijven ‘dat erbij gepakt’. Ik sta er nog steeds van versteld, zowel van haar keuze als van haar doorzettings- en incasseringsvermogen op dat vlak.

Maar het heeft een stevige consequentie. Drie kinderen, hoewel maar halftijds, is een gevuld huishouden. Dat vreet energie, kost moeite, tijd. Dingen waarvan mijn lief zich heel erg bewust was, toen ze de stap zette en voor mij koos. Haar prins op het witte (zelf ziet ze liever een zwart, maar bon) paard, is een man van middelbare leeftijd met een monovolume en drie kinderzitjes achteraan.

Omdat ze lijdt aan Fybromyalgie en CVS, komt daar nog eens bij dat het heel erg denkbaar is dat het bij mijn drie kinderen blijft. Dat Kris nooit zelf mama zal worden, nooit de borst zal geven, nooit met een maxi-cosi gaat sleuren, kindercrèches moet gaan zoeken, en heel de mikmak. Het is een regelmatig terugkerend gespreksonderwerp tussen ons. Zouden we, of zouden we niet. Als we zouden, dan moeten we geen jaren meer wachten. Want een man kan wel op jaren nog vader worden, of ik tegen mijn zestigste nog puberende jeugd de baas moet, is misschien niet iets waar ik echt naar uitkijk. Hoe dan ook, er is nog niets beslist, maar de realiteit is er. Het kan gerust zo blijven tussen ons. Mijn drie kinderen, met hun wissel-mama. We hakken de knoop ooit wel eens door, dan hoort u het wel. Ik zal er dan niet over kunnen zwijgen…

Maar ondertussen lees ik in het interview van Francesca Vanthielen een pak zinnige dingen. Een kinderloos leven is evengoed gevuld, waarde-vol en zinnig. Het maakt niet minder vrouw, of minder man (ik ga er vanuit dat er ook mannen in de situatie zitten, constaterend dat hun leven niet gelopen is zoals ze het hadden gewenst – bij wie wel?).

Het feit dat ze geen mama is, maakt haar niet minder mama. Wissel-, stief-, plus-, weet-ik-veel wat voor adjectief je erbij plakt. Maar even goed, mama.

Gelukkige moederdag, mijn lief!

 

 

Advertisements

Een gedachte over “Bewust? Onbewust?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s