Grijs

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was:wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de ander liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

Herman de Coninck, Enkelvoud

 

Mijn kinderen zijn met meer dan een, drie om precies te zijn. En ik zie ze gelukkig zijn en groot worden. En even vaak klein zijn, en twijfelen en denken dat ze keuzes moeten maken die een lagere-school-kind niet zou moeten maken. Compromissen maken waar er geen te maken zijn. Twijfelen aan of ze wel zou vertellen dat het vorig weekend (‘toen ik niet bij jou was papa’) zo geweldig plezant was…
Kinderen die de gevolgen dragen van de keuzes die je zelf maakt. Keuzes waarvan je vond dat je geen andere keuze  meer had. Tussen spelcomputer ginder en verkleedkoffer hier, tussen papa en mama, tussen wit en zwart, tussen pest en cholera, …

Ik hoop dat ik ze ooit grijs leer kennen.
(En de eerste die nu aan Christian Grey denkt, krijgt kletsen van me, met de groeten van Henry en Anaïs!)

Advertenties

Een gedachte over “Grijs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s