Ik ben er gerust in. Denk ik.

jonathan

Mijn zoon lijkt op mij. Fysiek een beetje, hij heeft op dat vlak meer trekjes van zijn oom en zijn (over-)grootvader. Als ik naar hem kijk zie ik de neus van mijn broer en de handen en de ogen van mijn vader.

Maar hij heeft het lastig. Op school. Het gaat er niet zo vlotjes, hij ‘onderpresteert’ zoals dat heet. Hij haalt er niet uit ‘wat er in zit’! Hij moet harder en vooral meer oefenen, want zo gaat ie ‘er niet komen’. Toch niet in de klas. Als ik hem thuis naast mij zet en we maken samen wat oefeniningen (de waarheid gebiedt mij te zeggen dat hij dan meer naast Kris zit dan naast mij, Kris heeft de heerlijke gave van het geduld), dan lukt het wel. Dan maakt ie geen fouten, of maar weinig. En de fouten die hij maakt, maakt hij omdat hij nét wat leukers heeft gezien en hij er dus met zijn gedachten niet bij is… En er is zoveel boeiends te vertellen of te beleven. Ridders en dino’s, en paddenstoelen en voetbal (uiterààrd), en de auto van papa, en honderdduizend miljard andere dingen… En dan geniet ik van wat hij vertelt, omdat als hij het al niet thuis kan vertellen, waar dan wel?

Jonathan heeft het lastig thuis. Wissel-papa’s en halftijdse vervangmoeders maken dat hij af en toe niet weet waar hij met zijn emoties heen moet. Bij wie kan ik terecht? Zijn twee zussen, de ene ouder, de andere jonger hebben totaal verschillende karakters, ze zijn ietsje (ok, véél) dominanter aanwezig, luidruchtiger, ambitieuzer ook in zekere zin. Ze spelen gelukkig vaak samen, maar nog vaker is hij duidelijk alleen, op zichzelf aangewezen. En dan komt hij bij mij zitten, neem ik hem onder mijn schouder, kriebel ik hem zo vaak ik kan en de lach die dan op zijn gezicht verschijnt lijkt me échter, doorleefder dan die van zijn zussen. Alsof ie van veel dieper en verder komt. Alsof hij een hoop méér wil laten zien, dan alleen vrolijkheid en plezier…

En als hij verdriet heeft, of geschrokken is, veel te vaak omdat mijn temperament met me aan de haal ging, dan komt dat veel harder aan. Geen dramaqueen-toestanden, hysterisch voetgestamp, of armgekruist mokken, maar echt pijn die zoals het hoort alleen en in stilte gedragen moet worden. Toch? En dan ga ik bij hem zitten, en dan kruipt hij onder mijn schouder en dan kriebel ik hem en dan zie ik hem lachen, en dan kruipen zijn tranen achter mijn ogen. En dan voel ik hem klein worden, en bang. En vragen of het allemaal goed komt. En dan stel ik hem gerust.

Hij komt er wel. Net zoals ik. Toch?

Advertenties

Een gedachte over “Ik ben er gerust in. Denk ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s