Voetbal is een spelletje, toch?

Paris-voetbal

Mijn zoon voetbalt. En hij doet dat graag, erg graag zelfs. Geen dag gaat er voorbij of zijn conversatie gaat over Vazquez, Mitrovic en andere Hazard’s. Elk moment dat hij kan, loopt hij te shotten in ons (veel te klein daarvoor) tuintje. Ik bekijk het met een gemengd gevoel. Leuk dat hij zich kan uitleven in iets wat hem duidelijk passioneert, hopend dat hij het zolang mogelijk kan en wil doen. Hopend vooral dat hij het zolang mogelijk leuk vindt…

Hij zit nu bij de U8 van de lokale voetbalclub, hier in de buurt. Twee trainingen in de week, en wedstrijd op zaterdag. Naar de wedstrijden kan hij  niet elke keer gaan, ik wil dat hij ook goed kan zwemmen – de zwemlessen zijn vaak op de zelfde momenten gepland. En soms komt er gewoon iets anders tussen.

En kan hij dan eens meedoen, zie je hem opleven, zijn ogen blinken en blijkt hij meteen 20 centimeter gegroeid… Jammer genoeg kan je zelf dan niet blijven kijken en supporteren en genieten van het spelplezier, want de dochters hebben ook hun balletles en moeten ook her en der heen worden gevoerd en opgehaald.

En dan kom je ruimschoots op tijd terug op de club, denkend dat je nog een groot stuk van zijn wedstrijdje kan bekijken, loopt de knul al met een gigantische hotdog rond. Troostvoer. De wedstrijd is na een kwartier afgebroken omdat er een paar ouders het nodig vonden amok te maken met de scheidsrechter over een in hun ogen foute beslissing. Een van de coaches besloot daarop om ‘er mee te stoppen voor vandaag’. Beteuterde,  niet-begrijpende kinderen en hoofdschuddende ouders. Kinderen van van 7 en 8 jaar. Ik was er niet bij, ik weet dus niet wat er is gebeurd. Maar begrijpen doe ik het niet…

Voetballen doe je omdat dat leuk is. Omdat je er iets van opsteekt, samen spelen, samen winnen en samen verliezen. Inzet, doorzettingsvermogen, omgaan met tegenslag en voorspoed. U kent de wollige uitspraken wel. Maar sportiviteit hoort daar niet bij, ondanks het gigantische bord dat in de kantine ophangt.

“Le football est un sport de gentlemen joué par des voyous, le rugby, c’est le contraire”. Het lijkt er steeds meer op dat de grootste voyous niet meer op het veld staan, maar vooral ernaast. En als ik dan een coach uit eerste klasse als een geschifte zie tekeer gaan, dan zitten ze zeker niet alleen in de tribune.

Ik ben dus een voetbalvader, maar ik weet niet of ik dàt zo leuk vind…

Advertisements

Een gedachte over “Voetbal is een spelletje, toch?

  1. Net daarom probeer ik mijn zonen uit de voetbal te houden, want geef toe dat het er aan de atletiekpiste immer gemoedelijk en vreedzaam aan toe gaat.
    Blij dat er opvolgers zijn voor zij die quasi blogdood zijn!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s